Appie gaat ijsberen in de Mosten
"I was shocked to find that, upon entering the freezing water, I experienced a sudden, violent, radical rearrangement of my relationship with almost everything. I discovered that it was simply impossible to grieve in icy water."
- Nick Cave -
Waarom gaat Appie ijsberen in de Mosten?
Met onze nieuwe actie, willen we zelf een event organiseren om geld in te zamelen voor onze doelen. We hebben er lang over nagedacht wat we wilden doen en zochten naar iets dat ons nauw aan het hart ligt.
Waarom de Mosten?
Lowieke genietend van zijn ijsje in de Mosten
Op 11 mei 2024 maakten we een fantastische uitstap. Mama en Emilou hadden een mama-dochter momentje ingepland en gingen same naar het klimpark in de Mosten. Jij en ik bleven thuis. Boys onder elkaar. Samen Lego bouwen en Nintendo spelen. Je was snel moe. Je kreeg sinds een week nu ook dagelijks morfine toegediend. Anders werd je hoofpijn te erg. De tumor bleef ongeremd groeien en er was niets meer aan te doen. Dit veroorzaakte meer en meer hoofdpijn die enkel onderdrukt kon worden met de morfine. Je had al zo dapper gevochten. Elke dag. Anderhalf jaar lang. Uitstapjes waren nu heel moeilijk. Maar het zonnetje scheen zo mooi. Ik probeerde je te overtuigen om toch nog eens mee te gaan. Naar mama en Emilou gaan kijken. En een ijsje eten. Dat kon je wel overtuigen. Ijsjes eten. Ik was zo blij dat je buiten wou komen. In de auto zong je 'Ijsjes eten' van Jokie & Jet. Je had er zin in, maar de vermoeidheid was altijd aanwezig. Ik wist dat als je in slaap zou vallen, het niet de moeite zou zijn. Dus ik probeerde je wakker te houden met je lievelingsliedjes. En het lukte.
We kwamen aan en riepen mama en Emilou in de bomen toe, maar al heel snel vroeg je naar je ijsje. Dus gingen we op het gezellige terrasje samen zitten en je mocht kiezen wat je wou. Je koos voor een magnum. Én een chocomelk. Mét slagroom. Het was zo zalig om te zien. Hoe je ervan genoot. Je Ijsje soppend in het potje slagroom dat je had gekregen.
Ook mama en Emilou kwamen erbij zitten. En we belden je broertje op. Het zoontje van vrienden die in de buurt van de Mosten woonden. Tegen onze verwachtingen in, hadden ze tijd en kwamen ze ook af. Zo spendeerden we een zalig mooie middag samen in de Mosten. De kinderen tekenden en knutselden aan onze tafel en Stan, je broertje, wist je zoals altijd te entertainen en te doen lachen.
Het was een opflakkering die we niet verwacht hadden en zo enorm dankbaar voor zijn. Een moment dat we altijd zullen koesteren. Dit was je laatste volledige dag. Een prachtige dag. Achteraf lijkt het alsof je ons dit allemaal nog wilde gunnen. Als het zo is, zal het voor altijd het mooiste geschenk zijn dat ik ooit zal krijgen. Danku maatje. Voor alles. ​
Waarom ijsberen?
Tijdens het lange behandelingstraject van Lowieke zochten Ellen en ik naar een manier om tot rust te kunnen komen, ons op te laden en af en toe onze gedachtestroom af te kunnen zetten.
Ademhaling, mediteren, sporten, wandelen, ... We probeerden het allemaal. Het ene hielp wat beter dan het andere. Ellen begon opeens ook met ijsberen in onze zwemvijver. Ik vond het verschrikkelijk, maar zo dapper om te zien. Ze gaf zich er volledig aan over tijdens de winter. Ook Lowieke keek vaak toe en vond zijn mama heroïsch wanneer ze het zich niet liet doen door ijs of sneeuwval.
Ik deed oorspronkelijk niet mee. Heel mijn leven lang al, ben ik panisch voor koud water. Maar op een gegeven moment heb ik mij erover gezet. En nu is het zelfs geen moeite meer om erin te gaan. Ze zeggen dat het moeilijkste moment is, net voor je beslist om erin te gaan. Dat je je verstand op nul moet zetten. Voor mij werkt het anders. Ik moet enkel en alleen maar denken aan hoe heldhaftig jij alle therapieën en behandelingen bent aangegaan. Alle chemo zakjes, vieze medicijnen, naaldenprikken, therapieën, sondebuisjes door je neus, hoofdpijnen... Je bleef altijd zo vrolijk en deed er nooit lastig over. Het is zo bewonderenswaardig hoe jij dit allemaal onderging zonder te zeuren. Voor een kind van 5 jaar. Ik moet enkel maar hieraan denken, aan jouw heldhaftigheid. Dan is in dat ijskoude water stappen iets van niets.
Zo ben ik er ook aan begonnen. Het leek verschrikkelijk, maar dat was het niet. Het zette alles even stil. Je bevond je enkel in het hier en nu en je was met niets anders bezig. Ook het gevoel dat je er nadien van krijgt, is moeilijk te beschrijven. Het geeft een energieboost en voelt alsof je van binnenuit in brand staat, maar op een goede manier.
Ook nadat we afscheid van je moesten nemen, bleven we het volhouden. Het is een erkende therapie ook voor mensen in rouw. Heel even de pijn en het verdriet vergeten. Ook al is het maar enkele minuten. Waarschijnlijk niemand die het mooier kan verwoorden dan Nick Cave, die ook weet wat het verlies van een kind is: zie link.
Ellen aan het ijsberen in de winter
"I was shocked to find that, upon entering the freezing water, I experienced a sudden, violent, radical rearrangement of my relationship with almost everything. I discovered that it was simply impossible to grieve in icy water."
- Nick Cave -
Waarom Appie?
Appie is het lievelingsknuffeltje van Lowieke. Maar dat is onrecht aandoen aan Appie. Appie is zoveel meer dan dat.
​
​
Appie en Lowieke
